Łysienie plackowate (alopecia areata)


Rozróżniamy trzy rodzaje łysienia plackowatego:

  • alopecia areata to postać najczęstsza, w której skóra głowy łysieje ogniskowo;
  • alopecia tatatis, kiedy łysieje cała głowa
  • alopecia universatis, która polega na utracie wszystkich włosów.

Łysienie plackowate dotyczy 0,05-0,10% całej populacji. Cierpi na nią od 112 do 224 tysięcy ludzi w Stanach Zjednoczonych i od 2,25 do 4,5 miliona ludzi na całym świecie. Przyczyna łysienia plackowatego nie jest dokładnie poznana; badania nad tym schorzeniem mogą potrwać jeszcze wiele lat. Obecnie przeważa teoria, że jest to choroba autoagresyjna, co oznacza, że układ odpornościowy organizmu zwalcza coś, co uznaje za zagrożenie z zewnątrz w tym przypadku mieszki włosowe. Dowody, że łysienie plackowate jest schorzeniem układu odpornościowego, są jedynie pośrednie. Fakt, że układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, może sugerować chorobę samego układu, uczeni jednak przyznają, że teoria nie opiera się na mocnych podstawach. Jeśli nie jest to schorzenie immunologiczne, jakie może być podłoże łysienia plackowatego? . Niewykluczone, że układ odpornościowy zwalcza mieszki włosowe z uzasadnionych przyczyn, których nie udało się dotąd ustalić. Być może w grę wchodzi jakiś wirus lub inny czynnik chorobotwórczy.

Jedną z przesłanek, że nie jest to schorzenie immunologiczne, stanowi fakt, iż atakowane tkanki, w tym przypadku mieszki włosowe, nie ulegają zniszczeniu; przestają tylko wytwarzać włosy zdolne do wyrośnięcia ponad powierzchnię skóry. W mieszkach wciąż powstaje budulec włosa, czasem nawet same włosy, na tyle jednak krótkie i zdegenerowane, że nie są w stanie przebić się na zewnątrz. U osób dotkniętych łysieniem plackowatym mieszki włosowe trwają w fazie anagenowej dystroficznej.

Łysienie plackowate może być chorobą genetyczną. W 20% przypadków schorzenie występuje u innych członków rodziny. Nie da się też wykluczyć jej związku ze stresem. Łysienie plackowate dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiet - bez względu na wiek, nawet w dzieciństwie; może rozwijać się stopniowo, objawiając się z początku łamliwością włosów i wydelikaceniem końcówek, lub postępować błyskawicznie, odsłaniając całkowicie bezwłose placki skóry w ciągu jednej doby.

Wciąż nie udało się opracować miarodajnych testów diagnostycznych: zanim lekarze rozpoznają alopecia areata lub cięższe postaci choroby w postaci alopecia totatis i universalis, starają się zwykle wykluczyć inne przyczyny i typy łysienia. Niektóre osoby cierpiące na łysienie plackowate odczuwają świąd lub bolesność skóry. U innych wypadaniu włosów nie towarzyszą żadne dolegliwości.

Badania nad łysieniem plackowatym postępują wolno: poważniejsze próby ustalenia etiologii tej choroby podjęto dopiero przed piętnastu laty. Szerszy oddźwięk znalazły wysiłki Narodowej Fundacji Łysienia Plackowatego (National Alopecia Areata Foundation). Mimo to schorzeniem zajmuje się zaledwie około dwudziestu zespołów badawczych na świecie, a ich fundusze są bardzo ograniczone. Część badań prowadzi się obecnie pod kątem podłoża genetycznego łysienia plackowatego oraz opracowania nowych metod leczenia.


 
Copyright © 2008 pieknewlosy.info